Doktor bez uniwersytetu

Pierwsze doświadczenie mistyczne miała w wieku lat siedmiu. Idąc jedną z ulic Sieny, ujrzała Chrystusa ubranego w strój pontyfikalny i tiarę na głowie. Myśl o tym widzeniu nie dawała jej spokoju, a ponowne ujrzenie Chrystusa stało się jej ogromnym pragnieniem. Katarzyna Benincasa – bo o niej tutaj mowa – pragnęła opuścić miasto pełne zgiełku, by znaleźć ciszę do modlitwy i kontemplacji. Postanowiła wstąpić do Trzeciego Zakonu świętego Dominika, co nie podobało się matce, bardzo pragnącej wydać córkę za mąż. Rodzice podejmowali wiele prób nakłonienia jej do zmiany planów, ale ciągle natrafiali na opór ze strony Katarzyny.
W tamtych czasach (XIV w.) dziewczynki dużo wcześniej niż dziś wchodziły w „świat dorosłych”. Ich wychowanie było nastawione głównie na przygotowanie do małżeństwa. Katarzyna nie chodziła do szkoły. Urodziła się 25 marca 1347 roku w Sienie. Była dwudziestym trzecim dzieckiem w rodzinie. Niektóre źródła podają, że była dwudziesta czwarta. Niezgodność wynika z faktu, że Katarzyna miała siostrę bliźniaczkę, która umarła we wczesnym dzieciństwie. Rodzicami Katarzyny byli Giacomo Benincasa oraz Mona Lapa. Ojciec Katarzyny trudnił się farbiarstwem – był to dobrze płatny zawód – a matka zajmowała się domem. W ówczesnej praktyce jednak kobiety zajmujące się domem brały również udział w pracy zawodowej mężów, gdyż warsztat pracy zwykle znajdował się w domu. W wieku 16 lat Katarzyna zapadła na nieznaną chorobę. Matka, obawiając się o zdrowie i życie córki, była gotowa zgodzić się na wszystko, również na jej wstąpienie do klasztoru.
Początki życia zakonnego Katarzyna spędziła prawie w całości w swojej celi klasztornej, modląc się, poszcząc i biczując. Od pewnego momentu żywiła się tylko Komunią świętą i piła wodę. Korzystała z rzadkiego w średniowieczu przywileju przyjmowania Komunii świętej codziennie. Jej spowiednikiem był bł. Rajmund z Kapui. W 1367 roku, podczas nocnej modlitwy, została zaślubiona Chrystusowi Panu i otrzymała trwały znak tego wydarzenia – obrączkę.
W jednym w widzeń Chrystus zaprosił ją do picia krwi wypływającej z Jego boku. Gdy ukończyła 23 lata, zaczęła częściej wychodzić do miasta. Pielęgnowała chorych, cierpiących i umierających. Nadal miała widzenia, które przez osoby z jej otoczenia były traktowane z ogromną nieufnością.
Pierwszego kwietnia 1375 roku otrzymała stygmaty ran Męki Chrystusa. Miały formę krwawych promieni, a nie otwartych, niegojących się ran.
W czasie konfliktów pomiędzy państwami włoskimi i w samym Kościele Katarzyna pełniła rolę mediatora. Kolejni papieże (Urban V i Grzegorz XI) przebywali wtedy na wygnaniu, w Awinionie. Katarzyna nakłaniała ich do powrotu do Wiecznego Miasta. Początkowo czyniła to tylko listownie, potem osobiście. Również podczas rozłamu w Kościele, spowodowanego wyborem antypapieża Klemensa VII, w roku 1378, gromadziła przy legalnie wybranym Następcy św. Piotra, Urbanie VI, duże grono zwolenników. Popierała reformy wprowadzane przez Urbana VI i na jego życzenie udała się do Rzymu, by służyć Kościołowi.
Umarła na skutek wyczerpania, mając zaledwie 33 lata. Została pochowana w Rzymie, w bazylice Santa Maria sopra Minerva, 29 kwietnia 1380 roku. Kanonizował ją w dniu 14 kwietnia 1461 roku papież Pius II.
Święta Katarzyna ze Sieny jest autorką trzech znanych dzieł mistycznych: „Dialogu o Bożej Opatrzności”, „Listów” oraz „Modlitw”. Sama nie umiała czytać ani pisać. Swoje dzieła dyktowała kilku sekretarzom jednocześnie. W uznaniu jej zasług dla duchowości i wiary oraz dla Kościoła papież Paweł VI ogłosił ją w 1970 roku – jako pierwszą kobietę – doktorem Kościoła, a Jan Paweł II w 1999 roku – współpatronką Europy, obok świętych: Benedykta, Brygidy, Cyryla i Metodego oraz Edyty Stein.
 
Małgorzata Kopczyńska
 
W: Dominik nad Dolinką, nr 63, rok 17, Wielkanoc 2011.