Tajemnice radosne
1. Zwiastowanie
Dla Boga bowiem nie ma nic niemożliwego (Łk 1,37).
Nie tylko człowiek szuka Boga, ale także Bóg szuka człowieka. Kiedy te dwie tęsknoty się spotykają, wydarza się cud Niemożliwego. Maryja, odpowiadając na wezwanie Gabriela, wchodzi w tajemnicę. Dotyka przez wiarę samego Boga, Jego tęsknoty za człowiekiem. Pozwala, żeby Słowo Miłości stało się w Niej ciałem. Dzięki temu Bóg będzie bliski każdemu człowiekowi jak nigdy dotąd w historii.
2. Nawiedzenie
Wielkie rzeczy uczynił mi Wszechmocny (Łk 1,49).
Kiedy dzieją się w życiu rzeczy piękne, dusza śpiewa w uniesieniu, a ciało jest gotowe do tańca, otwarte na celebrację życia. Maryja niesie Elżbiecie dar, który sama otrzymała, Obecność, którą sama została ogarnięta. Ze swoją krewną chce dzielić radość nowego życia, świętować bliskość Boga, ktory angażuje się w nasze sprawy i odpowieada na najgłębsze tęsknoty. Ale też nadaje im o wiele głębszy wymiar i sens niż ten zaplanowany przez nas samych.
3. Narodzenie Pana Jezusa
Pójdźmy do Betlejem i zobaczmy, co się tam zdarzyło i o czym nam Pan oznajmił (Łk 2,15).
Chwila, w której Boga można zobaczyć i dotknąć. Chwila łaski, ale i pokusy zwątpienia, że tak bezbronny, tak podobny do nas. Pasterze, odnajdując Dziecią i Jego Matkę oraz Józefa w ubóstwie betlejemskiej groty, nie przestają wierzyć temu, co usłyszeli od aniołów. Wiara pozwala widzieć więcej przedzierać się przez niejedną zasłonę, rozpoznawać rzeczy ukryte dla oczu.
4. Ofiarowanie w świątyni
Moje oczy ujrzały Twoje zbawienie (Łk 2,30).
Nie może być większego szczęścia, niż zobaczyć, jak słowa Bożych obietnic spełniają się na naszych oczach. Oto Mesjasz przybywa do świątyni. Bóg opuszcza "Święte Świętych", odsłania się przed ludźmi i zamieszkuje w ludzkiej historii. Jest nie tylko obecny za zasłoną Przybytku, ale także rozpoznawalnych w ciele - w każdym człowieku.
5. Znalezienie Pana Jezusa w świątyni
Potem poszedł z nimi i wrócił do Nazaretu; i był im posłuszny (por. Łk 2,51).
Do posłuszeństwa w wierze dorastamy przez całe życie. Najpierw gdy słuchamy rodziców, nauczycieli i wychowawców, gdy dajemy się komuś prowadzić i wierzymy mu na słowo. To autorytet decyduje o tym, że jesteśmy posłuszni. W przypadku młodego Jezusa jest to autorytet miłości Maryi i Józefa. W przypadku nas, wierzących, jest to autorytet Boga i Jego słowa, miłość ukryta w Eucharystii celebrowanej przez Kościół.
Tajemnice światła
1. Chrzest Jezusa w Jordanie
Tyś jest mój Syn umiłowany, w Tobie mam upodobanie (Łk 3,22).
Święte stały się wody Jordanu, bo wszedł do nich Święty i Umiłowany. Otwarte niebiosa i głos, który potwierdza wybranie Jezusa, stanowią dowód Jego Boskiego posłannictwa. W Nim także każdy z nas staje się wybranym i umiłowanym. Nad każdym z nas Bóg wypowiada czułe słowa błogosławieństwa.
2. Cud w Kanie Galilejskiej
Szczęśliwe oczy, które widzą to, co wy widzicie (Łk 10,23).
W życiu przeplatają się powodzenie i niepowodzenie, radość i smutek, zdrowie i choroba. Brak jest cieniem dostatku. Bóg w Chrystusie jest wrażliwy na naszą biedę i zawstydzenie. Przemienia wodę codziennych starań w wino radości. Wszytko, co oddane przez nas Bogu, ulega tej przemianie.
3. Głoszenie królestwa Bożego
Któż On jest, że nawet grzechy odpuszcza? (Łk 7,49).
Po każdym cudzie, znaku, uzdrowieniu świadkowie zadają pytanie: Kim On jest? Jaką mocą czyni tak wielkie rzeczy? Pytają, nie mogąc zaprzeczyć mądrości słowa i oczywistości cudu. Odpowiedź jest jednak niebezpieczna. Bo jeśli to rzeczywiście jest Mesjasz, trzeba będzie w Niego uwierzyć. Niekiedy wygodniej jest wątpić, roztrząsać, szukać wymówki, niż przyjąć Odpowiedź, którą jest sam Chrystus.
4. Przemienienie Pańskie
Zlękli się, gdy weszli w obłok (Łk 9,34).
Zbliżanie się do Boga to stąpanie po nieznanej ziemi. Zawsze na Jego warunkach. Błogosławiony lęk, który towarzyszy uczniom, gdyż pozwala im przeczuć świętość i wielkość Boga. Chroni ich również przed zbytnim "oswojeniem" Świętego. Obłok zapewnia dyskrecję. Nie wszystko potrafimy powiedzieć, ująć w słowa. Obłok zasłania i chroni boskość samego Boga, który daje się poznać tak, jak chce, tyle ile chce, komu chce i kiedy chce.
5. Ustanowienie Eucharystii
To czyńcie na moją pamiątkę (Łk 22,19).
Powtarzać to pamiętać i ćwiczyć się w jakiejś umiejętności. W łamaniu Chleba, w Eucharystii będziemy się ćwiczyć tak długo, aż dorośniemy w wierze. Aż łamanie Chleba stanie się tożsame z dzieleniem się życiem, z wrażliwością na drugiego człowieka, z odkrywaniem Boga obecnego pośród nas. Aż nastanie Boże królestwo, a wszystko zostanie przemienione i uzdrowione.
Tajemnice bolesne
1. Modlitwa w Ogrójcu
Oto idziemy do Jeruzalem i spełni się wszystko, co prorocy napisali o Synu Człowieczym (Łk 18,31).
Jezuzalem, które zabija swoich proroków i świętych. Miasto, w którym Bóg jest obecny w świątyni, ale także miasto, w którym zabrakło wiary w Boga żywego, w Emmanuela. Miasto święte i miasto grzeszne, które nie rozpoznało czasu swojego nawiedzenia. Chrystus jest już gotów na przyjęcie proroctwa, na śmierć, na to, co nieuchronne. Powierza się Ojcu: "Nie moja, lecz Twoja wola niech się stanie". Tylko bowiem przyjęcie tej ludzkiej drogi staje się wypełnieniem i świadectwem miłości, która jest większa niż śmierć.
2. Biczowanie Pana Jezusa
Ludzie, którzy pilnowali Jezusa, naigrawali się z Niego i bili Go (Łk 22,63).
Pozbawić kogoś twarzy to odebrać mu imię, zastąpić je numerem, przezwiskiem, zdeformować postać. Szyderstwo i przemoc stanowią narzędzia odczłowieczania. Temu, kto ich używa, dają poczucie władzy, przeświadczenie, że wszystko mu wolno. Jezus z pokorą i miłością staje w miejscu wszystkich ludzi pozbawionych twarzy, pobitych i znieważonych. Imię Jego miłości to solidarność i współczucie.
3. Ukoronowanie cierniem
Czy ty jesteś Królem żydowskim? (Łk 23,3)
Zapewne inaczej wyobrażali sobie Króla królów. A teraz stoi przed nimi - zdradzony, opuszczony, mąż boleści. Król bez władzy, bez potęgi. A może Bóg uczy nas prostej prawdy o tym, że jest w miejscach, które wydają się być pozbawione Jego Boskiej obecności. W miejscach "bez Boga" jest Bóg cichy i pokorny. Chrystus Król rezygnuje z władzy na rzecz wierności człowiekowi.
4. Niesienie krzyża
Czyż Ty nie jesteś Mesjaszem? Wybaw więc siebie i nas (Łk 23,39).
Cierpienie może prowadzić do zwątpienia w miłość Boga. W pytaniu łotra ukrzyżowanego z Chrystusem jest szyderstwo, jest chęć ucieczki z krzyża słusznej kary. Jest w nim również przeniknięte bólem pragnienie wybawienia, które jednak nie leczy serca. Jezus oferuje tylko prawdziwe życie, w którym trzeba zmierzyć się z cierpieniem. Tą samą drogą co On podążą Jego uczniowie.
5. Śmierć Jezusa na krzyżu
Istotnie, człowiek ten był sprawiedliwy (Łk 23,47).
Setnik, patrząc na umieranie Chrystusa, rozpoznaje Jego niewinność. Maryja, stojąc pod krzyżem, dzieli agonię ze swoim Synem, miecz boleści przenika Jej serce. Uczniowie uciekli bądź - wmieszani w tłum - z oddali przyglądają się konającemu Jezusowi. Trzeba wielkiej odwagi, by patrzeć na krzyż, by nie uciec. A może trzeba tylko zwykłej miłości, by pozostać?
Tajmnice chwalebne
1. Zmartwychwstanie Pana Jezusa
Kto chce zachować swoje życie, straci je, a kto straci swe życie z mego powodu, ten je zachowa (Łk 9,24).
Strata jest częścią naszego życia, nieodwołalnie wpisaną w nasz ludzki los. Najboleśniejszą ze wszystkich strat jest śmierć. Śmierć naszych bliskich, ukochanych - a w końcu także nas samych. Kruchość, niepewność, cierpienie, jakie temu towarzyszą, zostają przez Jezusa dotknięte łaską zmartwychwstania. Nie oznacza to, że śmierci już nie ma, lecz że to nie do niej należy ostatnie słowo.
2. Wniebowstąpienie
Kiedy ich błogosławił, rozstał się z nimi i został uniesiony do nieba (Łk 24,51).
Chrystus jest jak zapisana ludzkim losem księga. Dlatego tajemnica Jego wstąpienia do nieba rodzi w nas nadzieję na trwanie człowieczeństwa przemienionego przez Jego śmierć i zmartwychwstanie. Bóg podnosi człowieka do Boskiej godności, wpisuje w siebie samego i na nowo odczytuje ludzkie życie. Dotyczy to również mojego życia oddanego Chrystusowi.
3. Zesłanie Ducha Świętego
Oto Ja ześlę na was obietnicę mojego Ojca (Łk 24,49).
Dar obecności, inspiracji, czułości Boga, który zapewnia, że nas nie opuścił, nie zgorszył się naszymi grzechami, nie cofnął swojej miłości... Obietnica Ojca to Duch Święty - Tchnienie życia, świadectwo i potwierdzenie realności Bożego działania. To także pewność, że prowadzeni przez Ducha, nie zbłądzimy w wierze.
4. Wniebowzięcie Matki Bożej
Kto nie przyjmie Królestwa jak dziecko, ten nie wejdzie do niego (Łk 18,17).
Trzeba mieć serce dziecka, ufność i prostotę, by zbliżyć się do Boga i przyjąć Jego łaskę. Ta łaska dla każdego jest inna. Ta sama jest miłość, wierność i otwartość Boga, ale dar łaski jest inny, tak jak inne jest życie każdego z nas i niepowtarzalna osobista historia. Bóg chce uczcić ludzkie życie. Każdego człowieka chce przyjąć z jego historią i zabrać do siebie.
5. Ukoronowanie Najświętszej Maryi Panny
Gdy się to dziać zacznie, nabierzcie ducha i podnieście głowy, ponieważ zbliża się wasze odkupienie (Łk 21,28).
Każda droga dokądś prowadzi, w przeciwnym razie nie warto nią podążać. Życie chrześcijańskie swój finał znajduje w niebie, razem ze świętymi, z Maryją, która króluje tam jako Matka Zbawiciela. Jej korona jest koroną Bożej łaski, bliskości i radości. Czekając na kres swego życia, warto zatęsknić za radością nieba, w którym sam Bóg jest nagrodą.
Modlitwa na zakończenie
Maryjo, Matko Jezusa, naszego Pana i Zbawiciela, prosimy, nie pozwól nam odłączyć się od Twojego Syna. Wstawiaj się za nami, abyśmy doświadczali radości spotkania i przebywania z Nim, a w chwilach samotności i opuszczenia pomóż nam trwać przy Krzyżu w nadziei, że Jezus przeprowadzi nas przez ciemną dolinę. Niech On rozświetli nasze życie blaskiem chwały i zmartwychwstania, niech On sam będzie naszą nagrodą. Który żyje i króluje na wieki wieków. Amen.
Źródło: O. Tomasz Zamorski OP, Rozważania różańcowe. Moje oczy ujrzały Twoje zbawienie, Wydawnictwo PROMIC, Warszawa 2014.
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz